หยาดพิรุณโปรยปราย

หยาดพิรุณโปรยปราย

ท้องนภาหม่นแสงด้วยแรงฟ้า
หมู่เมฆาเคลื่อนคล้อยลอยสับสน
ลมกรรโชกโบกพริ้วหิ้วละอองชล
พรมร่างคนล้าแรงกลางแสงเลือน

เสียงหยาดฝนหล่นรินชะดินแห้ง
ปลุกความแล้งหลบเร้นไม่เป็นเพื่อน
ความเหงาโชยโปรยปรายคล้ายมาเตือน
ภาพพร่าเลือนในใจไม่อาจจาง

กระแสธารหลั่งไหลไปตามทิศ
เหมือนชีวิตต้องสู้ใจอยู่ข้าง
ความเหนื่อยอ่อนทอนใจให้เบาบาง
ท่ามกลางสายหมอกลางที่ขวางตา

ฟ้าหลังฝนย่อมใสในวันใหม่
ความหม่นใดหายวับลับทิวหา
ความสดชื่นคืนฟื้นตื่นขึ้นมา
หวังที่ปรารถนายังคงเดิม

ฝาตุ่ม

	ผู้เขียน	หัวข้อ: หยาดพิรุณโปรยปราย (อ่าน 88 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้