วันไร้กลอน

วันนี้ไร้คำกลอนเคยอ่อนหวาน
เหมือนมีม่านกำแพงมิดคอยปิดกั้น
จนหมดสิ้นมธุรสบทจำนรร
แต่ละวันว่างเปล่าเงียบเหงาทรวง

อันเหตุผลกลใดในใจนี้
จักช่วยชี้ใจเราพ้นเงาบ่วง
มองภาพความเป็นจริงสิ่งทั้งปวง
คล้ายเปล่ากลวงหมดไฟในดวงแด

เส้นทางกลอนสะดุดเริ่มหยุดลง
ใจงุนงงถมทับยากปรับแก้
ปล่อยเวลาไหลเลื่อนเหมือนเรือนแพ
ตามกระแสครรลองของสายน้ำ

ปลุกปลอบใจอีกหนของตนเอง
หวังบรรเลงถ้อยเสนอเคยเพ้อพร่ำ
ผ่านอารมณ์คมคำร้อยลำนำ
ความทรงจำล่องลอยไปในสายลม

พฤ.5 มี.ค.69