ღ คำอาลัยถึงบทกวีที่ไร้คนอ่าน ღ

"แด่หยดหมึกที่กลั่นจากหัวใจ ทว่าถูกกักขังไว้ในกาลเวลา"

เมื่องานเขียนไม่อาจเอื้อนเอ่ย
และท่วงทำนองบทกลอนถูกปฏิเสธโดยเจ้าของผลงาน
ขอให้ความละเมียดละไมนี้ จงหลับใหลอย่างสง่างาม
ไม่ต้องรอคอยคำชื่นชม ไม่ต้องรอการตอบรับ
เพราะค่าของมันสมบูรณ์แล้ว..โดยเรามีความสุขขณะเขียน

✧･ﾟ: *✧･ﾟ:*

ร้อยเรียงรสบทประพันธ์ ด้วยฝันใฝ่
ทุ่มเทใจต่อกลอนสนองขวัญ
นั่งจดจ่อจดย้ำถ้อยรำพัน
เรียงแสงจันทร์ส่องลำเป็นคำกลอน

สะกดเขียนเวียนอ่านอยู่นานช้า
ทุกท่วงท่าถ้อยความย้ำออดอ้อน
เติมความสุขทุกครั้งยังทุกตอน
อ่านวนย้อนจนจบครบบรรทัด

กลับปรากฏบทเรียนอันเหี้ยมโหด
เขาไม่โปรดกลอนเราเขาบอกปัด
เหมือนพายุโหมซ้ำกระหน่ำซัด
จำต้องตัดใจยอมพร้อมทัดทาน

ขอซ่อนคำช้ำรักอักขระ
ให้มรณะ เลือนลับดับสังขาร
ฝังบทกลอนซ่อนไว้ในตำนาน
ตายไปพร้อมวิญญาณผู้ขานใจ

"ความงามของหมึกหยดสุดท้าย
คือการได้ตายไปพร้อมกับความเงียบที่เขาไม่เคยต้องการ"

༭ ลิตเติลเกิร์ล ༭
✧･ﾟ: *✧･ﾟ:*

	ผู้เขียน	หัวข้อ: ღ คำอาลัยถึงบทกวีที่ไร้คนอ่าน ღ (อ่าน 138 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้