ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม

บนใบหน้าเปื้อนแย้มแต้มรอยยิ้ม
นำสุขพิมพ์พร้อยใจผู้ได้เห็น
ยิ้มน้อยน้อยยิ้มกว้างกว้างสร้างโลกเย็น
แม้ผู้เป็นเจ้าของยิ้มยังปริ่มใจ

ยิ้ม ยิ้ม ยิ้มสู้ทุกข์ที่รุกล้อม
ให้ยิ้มพร้อมพาข้ามพงหนามไหน่
ตาที่หยียิงฟันอยู่นั่นไง
จะลบภัยพ่ายพับลงกับมือ

ยิ้ม ยิ้ม ยิ้มยียวนกวนโอ๊ยบ้าง
ยักคิ้วพลางหลิ่วตาประสาซื่อ
กับเสือที่ยิ้มยากหากฝึกปรือ
ยิ้มจะสื่อไมตรีดีต่อกัน

ยิ้ม ยิ้ม ยิ้มในวารสำราญเหลือ
ยิ้มแผ่เผื่อเพื่อนมนุษย์จุดแรงฝัน
ยิ้มดับไฟในอารมณ์ที่โรมรัน
ยิ้มทุกวันขึ้งเครียดไม่เฉียดกราย

ยิ่งไทยมีสมญาว่าเมืองยิ้ม
ทุกเรียวริมปากจึงขึงยิ้มง่าย
ยิ่งหวานคาวข้าวปลาหาสบาย
ยิ่งแจกจ่ายยิ้มกันทุกชั้นชน

ยิ้ม ยิ้ม ยิ้มยิ้มร่าหน้าแห้งแห้ง
ฝืนยิ้มแกล้งเศร้าบ้างนะบางหน
กับยักษ์ที่ยิ้มและแสยะปน
อย่าหลงกลรอยแยกเขี้ยวไปเชียวนะ

................

เปลวเพลิง
๑๗ มีนาคม ๒๕๖๗