แด่...ทุกข์อันเป็นครู
จำได้ว่า
วันนั้นฟ้าแดงฉานปานเลือดแต้ม
เห็นเพื่อนนั่งโหยสะอื้นรอคืนแรม
ทั้งสองแก้มร้อนระอุอัสสุชล
เราจับมือเพื่อนนั้นโดยมั่นไว้
อยากปลอบใจเพื่อนบ้างอย่างทุกหน
ด้วยบ่าเพื่อนนั้นมีแอกแบกกับตน
ความทุกข์ทนก็เป็นครูคู่กายมา
เพื่อนรัก
หนามทุกข์ปักเป็นเสี้ยนเจ็บเจียนบ้า
ใช่ไหมเพื่อน เกินสะกดหยดน้ำตา
อย่าเพื่อนอย่าเก็บแววหมอง ร้องไห้เลย
ปล่อยกระแสเสียใจไหลผ่านแก้ม
ปลุกรอยแย้มบรรเจิดให้เปิดเผย
ถึงเคล้าคลุกทุกข์ท้นเสียจนเคย
เพื่อนก็เงยหน้าสู้อยู่ทุกคราว
ปลดภาระยิ่งใหญ่ไหล่สองข้าง
ค่อยค่อยวางทีละน้อยค่อยค่อยก้าว
ทางที่ทอดเบื้องหน้ายาวกว่ายาว
มีเรื่องราวรอเพื่อนเพียรเขียนอีกไกล
ชีวิตที่ผิดพลั้งอย่างนั้นหรือ?
โบราณถือว่าเป็นครูรู้หรือไม่
กับทุกบททุกระบอบทดสอบใจ
เพื่อนสอบไล่ผ่านทุกคาบอันปราบเซียน
เพื่อนรัก
อุปสรรคดาษดื่นชวนคลื่นเหียน
ผ่านร้อยทบพันถมสะสมเวียน
มันจะเปลี่ยนเพื่อนให้กล้าแกร่งกว่าครู
.............
เปลวเพลิง
