ความนัยที่ไร้เสียง

ความนัยที่ไร้เสียง

ตกตะกอนความช้ำที่ล้ำลึก
ในความนึกวุ่นวายคล้ายสับสน
เหมือนคำพูดถูกขังกลางกมล
ติดวังวนเกินจะเอ่ยเฉลยมา

ยิ่งพยายามเรียบเรียงยิ่งเลือนหาย
ความวุ่นวายถมทับจนเกินค่า
เป็นความเงียบที่กรีดลึกในอุรา
เกินจะหาถ้อยคำมาจำนรรจ์

เพราะบางอย่างหนักอึ้งเกินดึงนึก
ความรู้สึกดิ่งมืดในเขตขัณฑ์
อยากจะบอกออกไปให้จบกัน
แต่มันตันที่ใจในทุกที

ความอัดอั้นกลั่นตัวเป็นหยาดหยด
ใจรันทดเหลือไหวใจเต้นถี่
เหมือนคนหลงในซ้ายขวามาทั้งปี
เหลือเพียงที่ว่างเปล่า...เล่าไม่เป็น

ฝาตุ่ม

ช่วงนี้ลงกลอนบ่อยนะคะ กำลังฝึกการเขียนค่ะ
หากผิดพลาดประการใด ขอพี่ๆ ช่วยแนะนำด้วยค่ะ

	ผู้เขียน	หัวข้อ: ความนัยที่ไร้เสียง (อ่าน 42 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้